กฎหมาย Social Media Marketing ไทย
คู่มือเชิงลึกสำหรับนักกฎหมายและนักการตลาด ✓
✓ ตรวจทบทวนข้อกฎหมายล่าสุดเมื่อวันที่ 11 กันยายน 2569 · นำฉบับที่ตรวจแล้วขึ้นเว็บไซต์เมื่อวันที่ 29 กันยายน 2569
Digital & Social Media Marketing Law — Practitioner Depth Guide
1. กรอบกฎหมายและลำดับชั้น Legal Framework & Hierarchy
การตลาดบน Social Media ในไทยอยู่ภายใต้บังคับของกฎหมายหลายฉบับพร้อมกัน หลักกฎหมาย lex specialis กำหนดว่ากฎหมายเฉพาะ (เช่น พ.ร.บ.อาหาร, พ.ร.บ.ยา, พ.ร.บ.เครื่องสำอาง) ใช้บังคับก่อน พ.ร.บ.คุ้มครองผู้บริโภค ภายในขอบเขตสินค้านั้น ขณะที่ พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์และ PDPA ใช้บังคับตัดขวางในมิติดิจิทัลและข้อมูล
พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550
แก้ไขเพิ่มเติมโดย พ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2560 · ราชกิจจานุเบกษา
พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522
แก้ไขเพิ่มเติมถึงฉบับที่ 4 พ.ศ. 2562 · ราชกิจจานุเบกษา
พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 (PDPA)
มีผลบังคับใช้เต็มรูปแบบ 1 มิถุนายน 2565
พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
แก้ไขเพิ่มเติมถึงฉบับที่ 5 พ.ศ. 2565 · ราชกิจจานุเบกษา
พระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 (และแก้ไขเพิ่มเติม)
กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญาเฉพาะ · ราชกิจจานุเบกษา
กฎหมายเฉพาะสินค้าควบคุม (อย.) — อาหาร/ยา/เครื่องสำอาง/เครื่องมือแพทย์
พ.ร.บ.อาหาร 2522 · พ.ร.บ.ยา 2510 · พ.ร.บ.เครื่องสำอาง 2558 · บังคับใช้ก่อนกฎหมายทั่วไป (lex specialis)
| มิติ | กฎหมายหลักที่ใช้บังคับ | ระดับความเสี่ยงต่อนักการตลาด |
|---|---|---|
| SPAM / การส่ง DM แบบ Bulk | พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ 2550 มาตรา 11 | กลาง |
| เนื้อหาเท็จ / โฆษณาหลอกลวง | พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ มาตรา 14 + พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 มาตรา 22 | สูง |
| โฆษณาสินค้าทั่วไป | พ.ร.บ.คุ้มครองผู้บริโภค มาตรา 22 และมาตรา 23 | กลาง |
| โฆษณาอาหาร/ยา/เครื่องสำอาง | พ.ร.บ.เฉพาะ อย. (lex specialis) | สูง |
| การเก็บข้อมูลพฤติกรรม/Cookies | PDPA 2562 | สูง |
| ใช้ภาพ/เพลง/เนื้อหา Third-Party | พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ 2537 | กลาง–สูง |
| Influencer / Sponsored Content | พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 มาตรา 22 + แนวปฏิบัติ สคบ. | กลาง |
2. พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ 2550 — SPAM & เนื้อหาเท็จ Computer Crime Act — Spam & False Content
มาตรา 11 — การส่ง SPAM และข้อมูลรบกวน
มาตรา 11 แห่ง พ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 บัญญัติความผิดทางพินัย 2 ฐาน ดังนี้
| วรรค / ฐาน | พฤติการณ์ที่ต้องห้าม | โทษ (พินัย) | ผลต่อ Social Media |
|---|---|---|---|
| มาตรา 11 วรรคหนึ่ง | ส่งข้อมูลหรืออีเมลโดยปกปิดหรือปลอมแปลงแหล่งที่มา อันรบกวนการใช้ระบบของผู้อื่น | ค่าปรับเป็นพินัยไม่เกิน 100,000 บาท | การใช้ Sender Name ปลอม / บัญชีปลอมส่ง DM ส่วนตัว |
| มาตรา 11 วรรคสอง | ส่งข้อมูล/อีเมลก่อความเดือดร้อนรำคาญ โดยไม่เปิดโอกาสให้บอกเลิก/ปฏิเสธได้โดยง่าย | ค่าปรับเป็นพินัยไม่เกิน 200,000 บาท | E-mail marketing / LINE Broadcast ที่ไม่มีปุ่ม Unsubscribe ชัดเจน |
หมายเหตุทางกฎหมาย
ความผิดตามมาตรา 11 เปลี่ยนเป็น ความผิดทางพินัย (มิใช่ความผิดอาญา) โดยผลของมาตรา 39 แห่ง พ.ร.บ.ว่าด้วยการปรับเป็นพินัย พ.ศ. 2565 — ไม่มีโทษจำคุกสำหรับมาตรานี้โดยตรง แต่ยังคงต้องชำระค่าปรับเป็นพินัยและอาจมีความรับผิดทางแพ่ง
มาตรา 14 — นำเข้าข้อมูลเท็จ/โฆษณาหลอกลวงในระบบคอมพิวเตอร์
มาตรา 14 วรรคหนึ่ง (1) บัญญัติว่า ผู้ใดโดยทุจริต หรือโดยหลอกลวง นำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ซึ่งข้อมูลที่บิดเบือนหรือปลอม ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน หรืออันเป็นเท็จ โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่ประชาชน อันมิใช่การกระทำความผิดฐานหมิ่นประมาทตามประมวลกฎหมายอาญา ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 5 ปี หรือปรับไม่เกิน 100,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ 2550 มาตรา 14 (1) — ข้อสังเกตสำคัญ: การใส่ความให้ผู้อื่นเสียชื่อเสียงไม่อยู่ในบังคับ มาตรา 14 (1) แต่เป็นความผิดฐานหมิ่นประมาทตาม ป.อ. มาตรา 326 (จำคุกไม่เกิน 1 ปี หรือปรับไม่เกิน 20,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ) และหากกระทำโดยการโฆษณา เช่น โพสต์บน Social Media เป็นความผิดตาม ป.อ. มาตรา 328 (จำคุกไม่เกิน 2 ปี และปรับไม่เกิน 200,000 บาท)
| ฐานความผิด มาตรา 14 | ตัวอย่างใน Social Media | โทษสูงสุด |
|---|---|---|
| (1) ข้อมูลเท็จ/บิดเบือน เสียหายต่อประชาชน | โพสต์รีวิวสินค้าปลอม · Before-After ที่ตัดต่อ · อ้าง "ทดสอบทางคลินิก" โดยไม่มี | จำคุกไม่เกิน 5 ปี หรือปรับไม่เกิน 100,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ |
| (2) เท็จ กระทบความมั่นคง/ก่อตื่นตระหนก | ข่าวลือโรคระบาด/วิกฤตเพื่อ viral marketing | จำคุกไม่เกิน 5 ปี หรือปรับไม่เกิน 100,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ |
| (5) เผยแพร่/ส่งต่อโดยรู้ว่าเท็จ | นักการตลาด Share โพสต์เท็จของ Brand ต่อ | จำคุกไม่เกิน 5 ปี หรือปรับไม่เกิน 100,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ |
| กรณีกระทำต่อบุคคลเฉพาะ ไม่ใช่สาธารณะ | โพสต์ข้อมูลเท็จมุ่งต่อบุคคลหรือบริษัทคู่แข่งรายใดรายหนึ่งโดยเฉพาะ (ความผิดอันยอมความได้) — หากเป็นการใส่ความให้เสียชื่อเสียง ไม่เข้ามาตรา 14 แต่เป็นหมิ่นประมาทตาม ป.อ. มาตรา 326 หรือมาตรา 328 | จำคุกไม่เกิน 3 ปี หรือปรับไม่เกิน 60,000 บาท (มาตรา 14 วรรคสอง) |
ข้อสังเกตเรื่องมาตรา 14 กับมาตรา 12
มาตรา 12 และมาตรา 12/1 เป็นบทเพิ่มโทษสำหรับความผิดต่อข้อมูลคอมพิวเตอร์และระบบคอมพิวเตอร์ ไม่ใช่บทเพิ่มโทษของมาตรา 14 — มาตรา 12 ใช้เมื่อความผิดตามมาตรา 5 ถึงมาตรา 11 กระทำต่อข้อมูลคอมพิวเตอร์หรือระบบคอมพิวเตอร์ที่เกี่ยวกับการรักษาความมั่นคงปลอดภัยของประเทศ ความปลอดภัยสาธารณะ ความมั่นคงในทางเศรษฐกิจของประเทศ หรือโครงสร้างพื้นฐานอันเป็นประโยชน์สาธารณะ เช่น ความผิดตามมาตรา 9 (ทำให้เสียหาย ทำลาย แก้ไข เปลี่ยนแปลงข้อมูลคอมพิวเตอร์ของผู้อื่น) หรือมาตรา 10 (รบกวนระบบคอมพิวเตอร์) ต่อระบบดังกล่าว จำคุก 3–15 ปี ส่วนมาตรา 12/1 ใช้เมื่อความผิดตามมาตรา 9 หรือมาตรา 10 เป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่บุคคลอื่นหรือทรัพย์สินของผู้อื่น จำคุกไม่เกิน 10 ปี และปรับไม่เกิน 200,000 บาท และหากเป็นเหตุให้บุคคลอื่นถึงแก่ความตายโดยมิได้มีเจตนาฆ่า จำคุก 5–20 ปี ในบริบทการตลาดทั่วไปมักไม่เข้าถึงระดับนี้ แต่ควรระวังการใช้เครื่องมืออัตโนมัติที่อาจรบกวนระบบของผู้อื่น พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 มาตรา 12 และมาตรา 12/1
3. พ.ร.บ.คุ้มครองผู้บริโภค 2522 — โฆษณาต้องห้าม Consumer Protection Act — Prohibited Advertising
มาตรา 22 — หลักห้ามโฆษณาไม่เป็นธรรม
มาตรา 22 แห่ง พ.ร.บ.คุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 บัญญัติว่า การโฆษณาจะต้องไม่ใช้ข้อความที่เป็นการไม่เป็นธรรมต่อผู้บริโภคหรือใช้ข้อความที่อาจก่อให้เกิดผลเสียต่อสังคมเป็นส่วนรวม ข้อความดังต่อไปนี้ถือว่าฝ่าฝืน พ.ร.บ.คุ้มครองผู้บริโภค 2522 มาตรา 22
| # | ประเภทข้อความต้องห้าม (มาตรา 22) | ตัวอย่างในบริบท Social Media |
|---|---|---|
| (1) | ข้อความที่เป็นเท็จหรือเกินความจริง | "ลดน้ำหนัก 10 กก. ใน 1 สัปดาห์" · "รักษาหายขาด 100%" |
| (2) | ข้อความที่ก่อให้เกิดความเข้าใจผิดในสาระสำคัญ แม้จะอ้างอิงรายงานทางวิชาการหรือสถิติที่ไม่เป็นจริง | อ้างงานวิจัยที่ไม่มีอยู่จริง · ตัวเลขสถิติที่บิดเบือน |
| (3) | ข้อความสนับสนุนการกระทำผิดกฎหมายหรือศีลธรรม หรือทำให้วัฒนธรรมเสื่อมเสีย | โฆษณาที่ส่งเสริมการพนัน · เนื้อหาลามก |
| (4) | ข้อความทำให้เกิดความแตกแยกหรือเสื่อมเสียความสามัคคี | โฆษณาปลุกปั่นความขัดแย้งทางสังคม |
ข้อยกเว้น
มาตรา 22 วรรคท้าย: ข้อความที่ "บุคคลทั่วไปสามารถรู้ได้ว่าไม่อาจเป็นความจริงได้โดยแน่แท้" ไม่ถือเป็นข้อความต้องห้ามตาม (1) — เช่น Hyperbole เชิงอุดมคติที่ผู้บริโภคทั่วไปเข้าใจได้ว่าเป็นการพูดเกินจริงโดยธรรมชาติ ทว่าขอบเขตนี้ต้องพิจารณาเป็นรายกรณี
มาตรา 23 — การโฆษณาอันตรายต่อสุขภาพหรือรบกวนผู้บริโภค
มาตรา 23 ห้ามการโฆษณาด้วยวิธีการที่อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพ ร่างกาย หรือจิตใจ หรืออาจก่อให้เกิดความรำคาญแก่ผู้บริโภค ทั้งนี้ ตามที่กำหนดในกฎกระทรวง พ.ร.บ.คุ้มครองผู้บริโภค 2522 มาตรา 23 — ครอบคลุมโฆษณาที่มีเสียงดังเกินเกณฑ์ แสงกระพริบรบกวน หรือเนื้อหาก่อให้เกิดความตื่นตระหนกทางจิตใจ
โทษสำหรับการโฆษณาฝ่าฝืน
| ฐานโทษ | มาตรา | โทษ | ผู้รับผิด |
|---|---|---|---|
| โฆษณาข้อความเท็จหรือก่อให้เกิดความเข้าใจผิดโดยเจตนา (มาตรา 22 (1)(2)) | มาตรา 47 | จำคุกไม่เกิน 6 เดือน หรือปรับไม่เกิน 100,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ | ผู้ใดที่โฆษณาครบองค์ประกอบ ไม่ว่าเป็นผู้ประกอบธุรกิจ เจ้าของโฆษณา หรือ Influencer ในฐานะผู้โฆษณา |
| โฆษณาข้อความต้องห้าม มาตรา 22 (3)(4) หรือฝ่าฝืน มาตรา 23 ถึงมาตรา 26 | มาตรา 48 | จำคุกไม่เกิน 3 เดือน หรือปรับไม่เกิน 60,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ | ผู้ใดที่โฆษณาหรือฝ่าฝืนครบองค์ประกอบ ไม่ว่าเป็นผู้ประกอบธุรกิจ เจ้าของโฆษณา หรือ Influencer ในฐานะผู้โฆษณา |
| ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งคณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณาที่สั่งตามมาตรา 27 หรือมาตรา 28 | มาตรา 49 | จำคุกไม่เกิน 6 เดือน หรือปรับไม่เกิน 100,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ | ผู้ประกอบธุรกิจ |
| กรณีเจ้าของสื่อ/ผู้ประกอบกิจการโฆษณา | มาตรา 50 | กึ่งหนึ่ง ของโทษตามมาตรา 47 ถึงมาตรา 49 (เจ้าของสื่อโฆษณาหรือผู้ประกอบกิจการโฆษณา) | สื่อโฆษณา/Agency |
| ความผิดต่อเนื่อง | มาตรา 51 | ปรับวันละไม่เกิน 10,000 บาท หรือไม่เกิน 2 เท่าของค่าใช้จ่ายโฆษณา | ผู้ประกอบธุรกิจ |
4. โฆษณาทำได้กับต้องห้าม Permitted versus Prohibited Advertising
| ประเภทเนื้อหา/ข้ออ้าง | สถานะ | เหตุผลทางกฎหมาย |
|---|---|---|
| "สินค้าคุณภาพดี" / "ราคาเหมาะสม" (Subjective Opinion) | ทำได้ (ระมัดระวัง) | เป็น Puffery ที่ผู้บริโภคเข้าใจตามสภาพ มาตรา 22 วรรคท้าย |
| ระบุตัวเลขสถิติจริงพร้อม Methodology ชัดเจน | ทำได้ | ไม่ฝ่าฝืน มาตรา 22 (2) หากข้อมูลถูกต้องและอ้างอิงได้ |
| รีวิวจากลูกค้าจริงพร้อมระบุเป็น Testimonial | ทำได้ | ความเห็นส่วนตัว ไม่ใช่การรับรองทางวิทยาศาสตร์ |
| Sponsored Content ระบุ #โฆษณา/#AD ชัดเจน | ทำได้ | เปิดเผยข้อมูลครบ มาตรา 22 ไม่ถูกละเมิด |
| "รักษาหายขาด" / "ไม่มีผลข้างเคียง" / "ปลอดภัย 100%" | ห้าม | เกินความจริง — ฝ่าฝืน มาตรา 22 (1) |
| Before-After ที่ตัดต่อหรือไม่ใช่ผลจริง | ห้าม | เท็จ/บิดเบือน — ฝ่าฝืน มาตรา 22 (1) + มาตรา 14 (1) พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ |
| อ้างงานวิจัย/สถิติที่ไม่มีอยู่จริงหรือบิดเบือน | ห้าม | ฝ่าฝืน มาตรา 22 (2) + อาจเข้า มาตรา 14 (1) พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ |
| โฆษณาอาหารหรือยาโดยไม่ได้รับอนุญาตตามที่กฎหมายเฉพาะกำหนด หรือโฆษณาเครื่องสำอางด้วยข้อความต้องห้าม | ห้าม | ฝ่าฝืนพระราชบัญญัติอาหาร พ.ศ. 2522 มาตรา 41 พระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 หรือพระราชบัญญัติเครื่องสำอาง พ.ศ. 2558 มาตรา 41 ซึ่งใช้บังคับก่อน ส่วนบทบัญญัติว่าด้วยการโฆษณาของพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 ใช้บังคับได้เท่าที่ไม่ซ้ำหรือขัดกับกฎหมายเฉพาะ (มาตรา 21) |
| ซ่อนเงื่อนไขสำคัญในตัวอักษรเล็กหรือไม่แสดงเลย | ห้าม | เข้าข่ายก่อให้เกิดความเข้าใจผิดในสาระสำคัญ มาตรา 22 (2) |
| ส่ง DM/อีเมลโดยไม่มีปุ่ม Unsubscribe | ห้าม | ฝ่าฝืน พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ มาตรา 11 วรรคสอง |
5. สินค้าควบคุมพิเศษ — ตรวจกฎหมายเฉพาะก่อนโฆษณา Controlled Products — Sector Rules before Advertising
กฎหมายเฉพาะ (lex specialis) ใช้บังคับก่อน พ.ร.บ.คุ้มครองผู้บริโภค ในหมวดสินค้าต่อไปนี้ นักการตลาดต้องตรวจข้อกำหนดของกฎหมายเฉพาะก่อนลงโฆษณาทุกช่องทาง รวมถึง Social Media สินค้าบางหมวดต้องได้รับอนุญาตก่อนโฆษณา เช่น การโฆษณาคุณประโยชน์ คุณภาพ หรือสรรพคุณของอาหาร ซึ่งต้องนำข้อความที่จะโฆษณาไปให้ผู้อนุญาตตรวจพิจารณาก่อน และจะโฆษณาได้เมื่อได้รับอนุญาตแล้ว ตามพระราชบัญญัติอาหาร พ.ศ. 2522 มาตรา 41 ส่วนเครื่องสำอางไม่มีระบบใบอนุญาตโฆษณา แต่การโฆษณาต้องไม่ใช้ข้อความที่ไม่เป็นธรรมต่อผู้บริโภคหรือข้อความต้องห้ามตามพระราชบัญญัติเครื่องสำอาง พ.ศ. 2558 มาตรา 41 และสินค้าหมวดอื่นมีข้อกำหนดตามตารางด้านล่าง
| ประเภทสินค้า | กฎหมายเฉพาะ | หน่วยงานกำกับ | โทษการโฆษณาที่ฝ่าฝืนกฎหมายเฉพาะ | ระดับความเสี่ยง |
|---|---|---|---|---|
| อาหาร (รวม Supplement) | พ.ร.บ.อาหาร พ.ศ. 2522 | สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา (อย.) | โฆษณาคุณประโยชน์/สรรพคุณอาหารโดยไม่ได้รับอนุญาต (มาตรา 41): ปรับไม่เกิน 5,000 บาท (มาตรา 71) — โฆษณาเป็นเท็จหรือหลอกลวง (มาตรา 40): จำคุกไม่เกิน 3 ปี หรือปรับไม่เกิน 30,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ (มาตรา 70) | สูง |
| ยา | พ.ร.บ.ยา พ.ศ. 2510 | อย. | โฆษณาขายยาฝ่าฝืนข้อห้ามตามมาตรา 88 ซึ่งใช้กับการโฆษณาขายยาทุกสื่อ หรือโฆษณาขายยาทางวิทยุกระจายเสียง เครื่องขยายเสียง วิทยุโทรทัศน์ ทางฉายภาพหรือภาพยนตร์ หรือทางสิ่งพิมพ์ โดยไม่ได้รับอนุมัติข้อความ เสียง หรือภาพที่ใช้ในการโฆษณาจากผู้อนุญาต หรือไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขที่ผู้อนุญาตกำหนด (มาตรา 88 ทวิ): ปรับไม่เกิน 100,000 บาท (มาตรา 124) — ห้ามแสดงสรรพคุณยาอันตรายหรือยาควบคุมพิเศษต่อประชาชนทั่วไป (มาตรา 88) | สูง |
| เครื่องสำอาง | พ.ร.บ.เครื่องสำอาง พ.ศ. 2558 | อย. | โฆษณาเป็นเท็จ เกินความจริง หรือไม่เป็นธรรมต่อผู้บริโภค (มาตรา 41): จำคุกไม่เกิน 1 ปี หรือปรับไม่เกิน 100,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ (มาตรา 84) | สูง |
| เครื่องมือแพทย์ | พ.ร.บ.เครื่องมือแพทย์ พ.ศ. 2551 (แก้ไขเพิ่มเติมโดยฉบับที่ 2 พ.ศ. 2562) | อย. | ต้องได้รับใบอนุญาตโฆษณาจากผู้อนุญาตก่อน (มาตรา 57 วรรคหนึ่ง) — โฆษณาโดยไม่ได้รับใบอนุญาต: จำคุกไม่เกิน 6 เดือน หรือปรับไม่เกิน 50,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ (มาตรา 116) — โฆษณาที่แสดงคุณประโยชน์ คุณภาพ ปริมาณ มาตรฐาน ส่วนประกอบ หรือแหล่งกำเนิดของเครื่องมือแพทย์อันเป็นเท็จหรือเกินความจริง หรือฝ่าฝืนข้อห้ามอื่นตามมาตรา 59: จำคุกไม่เกิน 1 ปี หรือปรับไม่เกิน 100,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ (มาตรา 117) | สูง |
| เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ | พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2551 (แก้ไขเพิ่มเติมโดยฉบับที่ 2 พ.ศ. 2568) | กรมควบคุมโรค (สำนักงานคณะกรรมการควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์) | บทบัญญัติเรื่องโฆษณาที่เขียนใหม่ (มีผลใช้บังคับวันที่ 8 พฤศจิกายน 2568): ห้ามโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เว้นแต่เป็นการให้ข้อมูลข่าวสาร ความรู้ หรือประชาสัมพันธ์ตามหลักเกณฑ์ที่กำหนด (มาตรา 32/1) · ห้ามผู้ใดใช้ชื่อเสียงเพื่อแสวงหาประโยชน์ส่วนตนสื่อสารข้อมูลต่อสาธารณชนโดยแสดงชื่อหรือเครื่องหมายของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ โดยมุ่งหมายชักจูงใจให้ผู้อื่นบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ (มาตรา 32/2) · ห้ามโฆษณาผลิตภัณฑ์หรือสิ่งอื่นใดที่ใช้ชื่อหรือเครื่องหมายของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ในลักษณะที่อาจทำให้เข้าใจได้ว่าหมายความถึงการโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ (มาตรา 32/3) — ผู้ฝ่าฝืนมาตรา 32/1 หรือมาตรา 32/3 ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 1 ปี หรือปรับไม่เกิน 100,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ และหากเป็นการกระทำของผู้ผลิต ผู้นำเข้า หรือผู้ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 1 ปี หรือปรับไม่เกิน 500,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ (มาตรา 43) ส่วนผู้ฝ่าฝืนมาตรา 32/2 ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 6 เดือน หรือปรับไม่เกิน 100,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ (มาตรา 43/1) และทั้งสองกรณียังต้องระวางโทษปรับอีกวันละไม่เกิน 50,000 บาทตลอดเวลาที่ยังฝ่าฝืนหรือจนกว่าจะได้ปฏิบัติให้ถูกต้อง | สูง |
| บุหรี่/ผลิตภัณฑ์ยาสูบ | พ.ร.บ.ควบคุมผลิตภัณฑ์ยาสูบ พ.ศ. 2560 | กรมควบคุมโรค | ห้ามโฆษณาโดยเด็ดขาด รวมถึง Social Media | สูง |
แนวปฏิบัติ
ก่อนลง Campaign ใน Facebook Ads, TikTok Ads, LINE Official Account สำหรับสินค้าในกลุ่มนี้ ต้องตรวจสอบ (1) ใบอนุญาตโฆษณาจาก อย. สำหรับ Claim แต่ละข้อ ในหมวดที่กฎหมายเฉพาะกำหนดให้ต้องได้รับอนุญาต เช่น อาหารตามพระราชบัญญัติอาหาร พ.ศ. 2522 มาตรา 41 ส่วนเครื่องสำอางไม่มีระบบใบอนุญาตโฆษณา ผู้จดแจ้งหรือผู้ทำการโฆษณาเครื่องสำอางซึ่งสงสัยว่าการโฆษณาของตนจะเป็นการฝ่าฝืนหรือไม่เป็นไปตามพระราชบัญญัติเครื่องสำอาง พ.ศ. 2558 อาจขอให้คณะกรรมการเครื่องสำอางให้ความเห็นก่อนทำการโฆษณาได้ตามมาตรา 46 (2) ตัวอย่างโฆษณาที่ได้รับอนุมัติ (3) ข้อห้ามเฉพาะสินค้า เช่น ห้ามแสดงผลลัพธ์ที่ไม่สามารถพิสูจน์ได้
6. Influencer & Sponsored Content — กฎหมายและหน้าที่เปิดเผย Influencer & Sponsored Content Law
ปัจจุบันไทยยังไม่มีกฎหมายเฉพาะที่บังคับการเปิดเผย Sponsored Content อย่างชัดเจนในระดับ พ.ร.บ. แต่การที่ Influencer โพสต์โฆษณาโดยไม่เปิดเผยว่าได้รับค่าตอบแทนอาจทำให้ข้อความนั้นเข้าข่ายข้อความที่ก่อให้เกิดความเข้าใจผิดในสาระสำคัญเกี่ยวกับสินค้าหรือบริการ ซึ่งมาตรา 22 วรรคสอง (2) แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 ห้ามใช้ในการโฆษณา โดยต้องพิจารณาเป็นรายกรณี มาตรา 22 เป็นบทห้ามข้อความโฆษณา ส่วนความรับผิดทางอาญาอยู่ในบทกำหนดโทษ เช่น มาตรา 47 และมาตรา 48 สำหรับรูปแบบการเปิดเผยตามแนวทางของสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค ต้องตรวจจากแหล่งทางการ [ต้องยืนยันแหล่งที่มา] นอกจากนี้ มาตรา 26 แห่ง พ.ร.บ.เดียวกันให้อำนาจคณะกรรมการว่าด้วยการโฆษณากำหนดให้การโฆษณาทางสื่อใดต้องมีถ้อยคำที่ชัดเจนแสดงว่าเป็นข้อความที่มุ่งหมายเพื่อการโฆษณา ซึ่งเป็นฐานอำนาจโดยตรงในการบังคับให้ติดป้ายกำกับ Sponsored Content
| บทบาท | หน้าที่ตามกฎหมาย | ความเสี่ยงหลัก | แนวปฏิบัติ |
|---|---|---|---|
| แบรนด์/ผู้ว่าจ้าง | ข้อความโฆษณาที่เผยแพร่ผ่าน Influencer ต้องไม่ใช้ข้อความต้องห้ามตามมาตรา 22 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 และต้องไม่นำข้อมูลอันเป็นเท็จเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ในลักษณะที่เป็นความผิดตามมาตรา 14 แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 | สูง — อาจรับผิดในฐานะผู้โฆษณาเมื่อครบองค์ประกอบของบทกำหนดโทษ เช่น พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 มาตรา 47 ซึ่งต้องกระทำโดยเจตนาก่อให้เกิดความเข้าใจผิด ส่วนความรับผิดทางแพ่งต่อบุคคลภายนอกเป็นไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 428 | กำหนด Script/Brief ที่ถูกกฎหมาย · ตรวจ Claim ก่อน Approve |
| Influencer/Creator | หากเผยแพร่หรือส่งต่อข้อมูลคอมพิวเตอร์โดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นข้อมูลอันเป็นเท็จตามมาตรา 14 (1) อาจมีความผิดตามมาตรา 14 (5) แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 และหากโดยเจตนาก่อให้เกิดความเข้าใจผิด โฆษณาด้วยข้อความอันเป็นเท็จ อาจมีโทษตามมาตรา 47 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 | กลาง–สูง — อาจต้องรับผิดเป็นรายบุคคลเมื่อการกระทำของตนครบองค์ประกอบ | ต้องระบุ #โฆษณา #AD #Sponsored อย่างชัดเจนในโพสต์ |
| Platform (Social Media) | กรณีรู้เห็นเป็นใจให้มีเนื้อหาฝ่าฝืน มาตรา 14 → รับผิดตามมาตรา 15 พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ | ต่ำ สำหรับ User-Generated Content โดยทั่วไป | Platform ต้อง Take-down เนื้อหาผิดกฎหมายเมื่อได้รับแจ้ง |
| Agency โฆษณา | หาก Agency เป็นผู้ออกแบบ/อนุมัติโฆษณาที่ฝ่าฝืน → รับผิดตามมาตรา 50 ผู้บริโภค (กึ่งหนึ่ง) | กลาง | ตรวจสอบ Legal Review ก่อน Production |
ข้อกำหนดเฉพาะสำหรับรีวิวและ Testimonial
| ประเภทรีวิว | ข้อกำหนด | ต้องระบุ | ข้อห้าม |
|---|---|---|---|
| รีวิวจากลูกค้าจริง (Organic) | ต้องเป็นความเห็นที่แท้จริง ไม่แต่ง/ซื้อ | ไม่จำเป็นต้องระบุ Sponsored (ถ้าไม่มีค่าตอบแทน) | ห้าม Fabricate หรือ Incentivize โดยแลกกับรีวิวบวก |
| Paid Review / Sponsored Post | ต้องเปิดเผยว่าได้รับค่าตอบแทน | #โฆษณา #AD #Paid #Sponsored อย่างเด่นชัด | ห้ามซ่อนในข้อความหรือ Hashtag ปลายโพสต์ที่อ่านยาก |
| รีวิวสินค้าสุขภาพ/ยา/อาหาร | ต้องได้รับอนุญาต อย. สำหรับ Claim ด้านสุขภาพ | ระบุ Claim ที่ อย. อนุมัติเท่านั้น | ห้ามอ้างสรรพคุณรักษาโรคโดยไม่มีหลักฐาน |
| Before-After / Transformation | ต้องเป็นผลจริงที่ไม่ตัดต่อหรือ Enhance | ระบุเงื่อนไขและระยะเวลาที่แท้จริง | ห้ามใช้ภาพตัดต่อ Filter หรือ CGI โดยไม่แจ้ง |
7. PDPA & Digital Footprint — Consent, Cookies, Data PDPA & Digital Marketing Data
พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 (PDPA) มีผลบังคับใช้เต็มรูปแบบตั้งแต่ 1 มิถุนายน 2565 — ครอบคลุมทุกกิจกรรม Digital Marketing ที่มีการเก็บ ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคล พ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล 2562
ข้อมูลส่วนบุคคลที่พบบ่อยใน Social Media Marketing
| ข้อมูล | ประเภท | ฐานทางกฎหมายที่ใช้ได้ | ข้อควรระวัง |
|---|---|---|---|
| ชื่อ อีเมล เบอร์โทร จาก Lead Form | ข้อมูลส่วนบุคคลทั่วไป | Consent หรือ Legitimate Interest | ต้องแจ้งวัตถุประสงค์การใช้ชัดเจนตอนเก็บ |
| Cookie / Pixel Tracking พฤติกรรม | ข้อมูลส่วนบุคคล (Behavioral Data) | ต้องได้รับ Consent ก่อนติดตั้ง Cookie ที่ไม่จำเป็น | Banner Consent ต้องแสดงก่อนโหลด Cookie |
| Custom Audience / Lookalike Audience | ข้อมูลส่วนบุคคล (ส่งให้ Platform) | Consent ที่ครอบคลุมการส่งต่อให้บุคคลที่สาม | ต้องระบุใน Privacy Notice ว่าส่งให้ Facebook/Google |
| ข้อมูลสุขภาพจาก Chatbot/Form | ข้อมูลอ่อนไหว (Sensitive Data) | ต้องได้รับ Explicit Consent เท่านั้น (มาตรา 26) | ห้ามใช้ฐาน Legitimate Interest สำหรับข้อมูลสุขภาพ |
| IP Address / Device ID / Location | ข้อมูลส่วนบุคคล | Consent หรือกรณีจำเป็นตามที่กฎหมายกำหนด | Geotargeting ต้องมีฐานทางกฎหมายรองรับ |
Digital Footprint — ลบข้อมูลไม่ได้สมบูรณ์
เนื้อหาที่เผยแพร่ลง Social Media และข้อมูลพฤติกรรมที่ถูกบันทึกไม่สามารถลบออกจากระบบทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์ แม้จะมีสิทธิขอลบตาม PDPA — แบรนด์ต้องคำนึงถึงความเป็นถาวรของข้อมูลดิจิทัลในการกำหนดนโยบายการตลาด
หน้าที่ผู้ควบคุมข้อมูล (Data Controller) ใน Marketing
| หน้าที่ | ข้อกำหนด PDPA | ผลต่อ Social Media Marketing |
|---|---|---|
| แจ้งวัตถุประสงค์ | ต้องแจ้งก่อนหรือขณะเก็บข้อมูล (มาตรา 23) | Form/Landing Page ต้องมี Privacy Notice ครบ |
| ขอ Consent | ต้องชัดแจ้ง แยกออกจากข้อกำหนดอื่น ถอนได้ง่าย (มาตรา 19) | Pre-ticked Box ไม่ถือเป็น Valid Consent |
| จำกัดการใช้ (Purpose Limitation) | ใช้ได้เฉพาะตามวัตถุประสงค์ที่แจ้ง (มาตรา 21) | Email ที่เก็บเพื่อ Order ห้ามนำไปทำ Newsletter โดยไม่แจ้งใหม่ |
| การส่งข้อมูลต่างประเทศ | ประเทศปลายทางต้องมีมาตรฐานคุ้มครองเพียงพอ (มาตรา 28) | การส่ง Data ให้ Meta/Google (เซิร์ฟเวอร์ต่างประเทศ) ต้องมีมาตรการรองรับ |
8. ลิขสิทธิ์ เครื่องหมายการค้า และ UGC Copyright, Trademark & User-Generated Content
นักการตลาดบน Social Media เสี่ยงละเมิดทรัพย์สินทางปัญญาทั้งในฐานะผู้ใช้งานและผู้เผยแพร่ พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 คุ้มครองงานที่สร้างสรรค์โดยอัตโนมัติทันทีที่สร้าง โดยไม่ต้องจดทะเบียน พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ 2537
ประเภทเนื้อหาและความเสี่ยงด้านลิขสิทธิ์
| เนื้อหาที่ใช้ใน Social Media | ความเสี่ยงลิขสิทธิ์ | ข้อยกเว้น/การป้องกัน | ระดับความเสี่ยง |
|---|---|---|---|
| เพลงประกอบใน Reel/TikTok/Video | สูง — เพลงมีลิขสิทธิ์ของค่ายและนักดนตรี | ใช้เพลง Royalty-Free หรือได้ License จากเจ้าของ หรือใช้ Library ใน Platform | สูง |
| ภาพถ่าย/Graphic จาก Google/อินเทอร์เน็ต | สูง — ภาพมีลิขสิทธิ์ของช่างภาพ/นักออกแบบ | ใช้ภาพที่มี Creative Commons License ที่อนุญาต หรือซื้อจาก Stock | สูง |
| ข่าว/บทความจากสื่อมวลชน | ปานกลาง — แชร์ Link ได้ แต่ Copy เนื้อหาทั้งหมดไม่ได้ | Quote สั้น + Link ต้นทาง (Fair Use ไทยมีขอบเขตแคบ) | กลาง |
| User-Generated Content (UGC) จากลูกค้า | ปานกลาง — ลูกค้าถือลิขสิทธิ์ใน UGC ของตน | ขอ Permission เป็นลายลักษณ์อักษรก่อน Repost/Reuse | กลาง |
| เนื้อหาที่ผลิตโดย AI (AI-Generated) | ต่ำ–ปานกลาง — กฎหมายไทยยังไม่ชัดเจนเรื่อง AI-Copyright | ตรวจสอบ TOS ของ AI Tool ที่ใช้ · ระวัง AI ที่ Train บนงานลิขสิทธิ์ | กลาง (ไม่แน่นอน) |
| ใช้ Logo/ชื่อแบรนด์คู่แข่งในโฆษณา | สูง — อาจละเมิดเครื่องหมายการค้า | ต้องระมัดระวัง Comparative Advertising — ต้องเป็นข้อเท็จจริงที่สามารถพิสูจน์ได้ | สูง |
โทษละเมิดลิขสิทธิ์
การทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ต่อสาธารณชนโดยไม่ได้รับอนุญาต (มาตรา 27) มีโทษปรับ 20,000–200,000 บาท และหากกระทำเพื่อการค้า จำคุก 6 เดือน–4 ปี หรือปรับ 100,000–800,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ (มาตรา 69) — เจ้าของลิขสิทธิ์ยังฟ้องเรียกค่าเสียหายทางแพ่งได้ตามมาตรา 64 ซึ่งศาลสั่งเพิ่มได้ไม่เกิน 2 เท่าหากจงใจหรือทำให้งานเข้าถึงได้อย่างแพร่หลาย ทั้งนี้โดยไม่ต้องจดทะเบียนลิขสิทธิ์ก่อน
9. Pre-Publication Checklist ภาคปฏิบัติ Pre-Publication Compliance Checklist
Checklist นี้ใช้ก่อนเผยแพร่เนื้อหาการตลาดทุกชิ้น ไม่ว่าจะเป็น Post, Story, Video, Ad, Email หรือ DM Campaign
| # | รายการตรวจสอบ | กฎหมายที่เกี่ยวข้อง | ระดับความเสี่ยงหากไม่ทำ |
|---|---|---|---|
| 1 | ตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูล Claim ทุกข้อ — มีหลักฐานอ้างอิงได้ | พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ มาตรา 14 · พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 มาตรา 22 (1)(2) | สูง |
| 2 | Before-After ภาพเป็นผลจริง ไม่ตัดต่อหรือใช้ Filter เกินจริง | พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ มาตรา 14 (1) · มาตรา 22 (1) | สูง |
| 3 | ตรวจสิทธิ์ใช้งานภาพ/เพลง/เนื้อหาที่ไม่ได้ผลิตเอง | พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ 2537 | สูง |
| 4 | สินค้าควบคุม อย. — ได้รับอนุญาตโฆษณาแล้วหรือยังในหมวดที่กฎหมายเฉพาะกำหนดให้ต้องได้รับอนุญาต และข้อความไม่ขัดข้อห้ามของกฎหมายเฉพาะ | พ.ร.บ.เฉพาะ อย. (lex specialis) | สูง |
| 5 | PDPA Consent — ข้อมูลลูกค้าที่ใช้ใน Targeting ได้รับ Consent ถูกต้อง | พ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล 2562 | สูง |
| 6 | Email/LINE Broadcast มีปุ่ม Unsubscribe/บอกเลิกที่ใช้งานได้จริง | พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ มาตรา 11 วรรคสอง | กลาง |
| 7 | Sender ID/ชื่อผู้ส่งถูกต้อง ไม่ปลอมแปลงแหล่งที่มา | พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ มาตรา 11 วรรคหนึ่ง | กลาง |
| 8 | Sponsored/Paid Content ระบุ #โฆษณา #AD อย่างชัดเจน | พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 มาตรา 22 (ป้องกันความเข้าใจผิด) · มาตรา 26 (อำนาจกำหนดให้ระบุว่าเป็นโฆษณา) | กลาง |
| 9 | ตรวจเครื่องหมายการค้า — ไม่ใช้ Logo/ชื่อแบรนด์อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต | พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า 2534 | กลาง |
| 10 | ข้อมูลส่วนบุคคลของลูกค้าในภาพ/วิดีโอ ได้รับ Consent ก่อนเผยแพร่ | PDPA 2562 | กลาง |
10. FAQ เชิงปฏิบัติ Frequently Asked Questions
Q: แชร์รีวิวลูกค้าบน Facebook Page ต้องขอ Permission หรือไม่?
A: ใช่ — ลูกค้าถือลิขสิทธิ์ใน Review/Comment ของตนตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ 2537 การ Repost โดยไม่ได้รับอนุญาตอาจเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์และ PDPA (เพราะมีชื่อ/รูปภาพบุคคล) แนะนำให้ Comment ขอ Permission ก่อน หรือกำหนด T&C ใน UGC Campaign
Q: โพสต์บอกว่า "ขายดีที่สุด" หรือ "No.1 ในประเทศไทย" ได้หรือไม่?
A: ได้ หากมีหลักฐานอ้างอิงที่เชื่อถือได้ (ยอดขาย/การสำรวจที่มีมาตรฐาน) และระบุแหล่งที่มาชัดเจน — แต่หากเป็นการอ้างโดยไม่มีหลักฐานอาจเป็นข้อความที่ไม่เป็นธรรมต่อผู้บริโภคตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 มาตรา 22 วรรคสอง (1) และ (2)
Q: ใช้เพลง Trending ใน TikTok สำหรับโพสต์โฆษณาธุรกิจได้หรือไม่?
A: ไม่แนะนำ — เพลงส่วนใหญ่ใน TikTok Sound Library อนุญาตเฉพาะ Personal/Creator Account ไม่ใช่ Business Account ที่ใช้ในเชิงพาณิชย์ ควรใช้ TikTok Commercial Music Library หรือซื้อ License ต่างหาก
Q: ส่ง LINE Broadcast ให้สมาชิก LINE OA ทั้งหมดต้องทำอะไรบ้าง?
A: (1) ต้องมีปุ่มบล็อก/เลิกติดตามที่ใช้งานได้ตาม พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ มาตรา 11 วรรคสอง (2) ข้อความต้องระบุผู้ส่งชัดเจน (3) ไม่ใช้ Sender ID ปลอมตามมาตรา 11 วรรคหนึ่ง (4) ตรวจสอบว่าสมาชิกสมัครด้วยความสมัครใจและได้รับ PDPA Consent แล้ว
Q: โฆษณา Supplement บน Facebook อ้างว่า "ช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกัน" ได้หรือไม่?
A: Supplement จัดเป็น "อาหาร" ตาม พ.ร.บ.อาหาร 2522 — Claim ด้านสุขภาพต้องได้รับอนุมัติจาก อย. ก่อน คำว่า "ช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกัน" อาจเข้าข่ายอ้างสรรพคุณทางยาซึ่งต้องใช้ พ.ร.บ.ยา 2510 แทน — ความเสี่ยงสูงมาก ต้องปรึกษาทนายความและผู้เชี่ยวชาญ อย. ก่อน
Q: หากใช้ AI เขียน Content แล้วโพสต์ข้อมูลที่ AI Hallucinate ออกไป ใครรับผิด?
A: บุคคลที่เผยแพร่/อนุมัติเนื้อหารับผิดตามกฎหมาย — AI ไม่ใช่ "บุคคล" ตามกฎหมายไทยและไม่สามารถรับผิดได้ แบรนด์หรือนักการตลาดที่ Post เนื้อหาเท็จออกไปยังคงเสี่ยงละเมิด มาตรา 14 (1) พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ และมาตรา 22 ผู้บริโภค ต้องตรวจสอบเนื้อหา AI ทุกชิ้นก่อนเผยแพร่
อ้างอิง References
- พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 (แก้ไขเพิ่มเติมโดยฉบับที่ 2 พ.ศ. 2560) — มาตรา 9 มาตรา 10 มาตรา 11 มาตรา 12 มาตรา 14 และมาตรา 15
- ประมวลกฎหมายอาญา — มาตรา 326 และมาตรา 328 (หมิ่นประมาท / หมิ่นประมาทโดยการโฆษณา)
- พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 (แก้ไขเพิ่มเติมถึงฉบับที่ 4 พ.ศ. 2562) — มาตรา 22 มาตรา 23 มาตรา 24 มาตรา 25 มาตรา 26 มาตรา 27 มาตรา 28 มาตรา 47 มาตรา 48 มาตรา 49 มาตรา 50 และมาตรา 51
- พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 — มาตรา 19 มาตรา 21 มาตรา 23 มาตรา 26 และมาตรา 28
- พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 (แก้ไขเพิ่มเติมถึงฉบับที่ 5 พ.ศ. 2565) — มาตรา 27 มาตรา 64 และมาตรา 69
- พระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัย พ.ศ. 2565 — มาตรา 39 (เปลี่ยนความผิดอาญาที่มีโทษปรับสถานเดียวตามกฎหมายในบัญชี 1 ท้ายพระราชบัญญัติเป็นความผิดทางพินัย)
- กฎหมาย อย. เฉพาะสินค้า — พ.ร.บ.อาหาร พ.ศ. 2522 (มาตรา 40 มาตรา 41 มาตรา 70 และมาตรา 71) · พ.ร.บ.ยา พ.ศ. 2510 (มาตรา 88 มาตรา 88 ทวิ และมาตรา 124) · พ.ร.บ.เครื่องสำอาง พ.ศ. 2558 (มาตรา 41 และมาตรา 84) · พ.ร.บ.เครื่องมือแพทย์ พ.ศ. 2551 (มาตรา 57 มาตรา 59 มาตรา 116 และมาตรา 117)
- พระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2551 มาตรา 32/1 ถึงมาตรา 32/4 (เพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2568 ซึ่งมีผลใช้บังคับวันที่ 8 พฤศจิกายน 2568) · พระราชบัญญัติควบคุมผลิตภัณฑ์ยาสูบ พ.ศ. 2560
- พระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 — มาตรา 44 (สิทธิแต่เพียงผู้เดียว) · มาตรา 108 ถึงมาตรา 110 (บทลงโทษ)
- สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค (สคบ.) — แนวปฏิบัติการโฆษณาออนไลน์
ข้อสงวนสิทธิ์: บทความนี้จัดทำขึ้นเพื่อให้ความรู้ทั่วไปด้านกฎหมายเท่านั้น มิใช่คำปรึกษากฎหมายสำหรับกรณีเฉพาะ ข้อมูลกฎหมายอาจมีการเปลี่ยนแปลง ผู้อ่านควรปรึกษาทนายความที่มีความเชี่ยวชาญก่อนดำเนินการ · Legal Advance Solution Co., Ltd. — AI-assisted legal education content · อัปเดต มิถุนายน 2569